HET LEVEN VAN DE HEILIGE NICOLAAS DE WONDERDOENER, AARTSBISSCHOP VAN MYRA IN LYCIE

(Feestdag 6/19 december)

Evenknie van de apostelen en vurige navolger van onze Heer Jezus-Christus, levende steunpilaar van de kerk doorheen zijn enthousiasme om het geloof te verdedigen en toonbeeld voor de Heilige leiders door zijn pastorale zorg, toonde onze Heilige Vader Nicolaas zich als een edelmoedige beheerder van de vergevingsgezindheid van God door zijn ontelbare wonderen in het voordeel van de armen, van de verwaarloosden, degenen aan wie onrecht aangedaan werd en al degenen die tot op vandaag zijn vaderlijke bescherming vragen. Hij werd geboren in de stad Patare, in Lycie, aan het einde van de derde eeuw, in een Christelijk gezin dat lange tijd zonder nakomelingen bleef. Reeds vroeg in zijn jeugd, toonde hij zijn liefde voor de deugd en zijn enthousiasme voor de inachtneming van de instellingen van de kerk, door zich op elke woensdag en vrijdag tot ’s avonds te onthouden van de borstvoeding die zijn kinderoppas hem gaf. Vroom en terughoudend werd hij, door zijn oom Aartsbisschop Nicolaas die hem op jonge leeftijd tot priester wijdde, opgeleerd in de Heilige schriften. Waken, metten en gebeden waren deugden waarin de jonge geestelijke reeds lange tijd uitblonk, maar wanneer hij bij de dood van zijn ouders de goederen van zijn erfenis vrijgevig uitdeelde aan de behoeftige, werd liefdadigheid voor hem zijn grootste glorierijke verdienste tegenover God. Hij beschouwde zichzelf als de eenvoudige schatbewaarder van de goederen die aan de armen toekwamen en zorgde ervoor dat zijn goede daden een geheim bleven, teneinde niet beroofd te worden van de hemelse beloningen (cf. Mat. 6:3). Het was op die manier dat hij drie meisjes die in de prostitutie gedreven werden, door hun vader die schulden had, redde. Hij deed dit door tot driemaal toe in het geheim goud neer te leggen voldoende om hun huwelijk te bekostigen. Uiteindelijk werd hij door de vader betrapt, maar hij liet deze op straffe van eeuwige vervloeking beloven zijn goede daad niet te openbaren.

Daarvoor liet God hem voor de mensen schitteren door zijn charisma's en zijn mirakels. Op weg van de bedevaart naar de Heilige Plaatsen bracht hij tot tweemaal toe door zijn gebeden de storm, die het schip waarop hij zich bevond in gevaar bracht, tot bedaren.

Bij zijn terugkeer temidden de volksvreugde, werd hij spoedig als Bisschop aangesteld van de naburige stad Myra en dit door tussenkomst van een Engel van God bij de Bisschoppen die in synode bijeen waren voor de verkiezing. Hij werd tijdens de grote en laatste vervolging van Dioclétien en Maximien (305) in de gevangenis geworpen, maar de goede herder hield niet op zijn schaapjes te bevestigen in hun geloofsbelijdenis; en verkondigde eveneens de vrede van de kerk ten tijde van de troonsbestijging van Constantinus, hij stelde een brandend enthousiasme ten toon om de tempels van de idolen te vernietigen en de demonen te verjagen. De ketterij van Arius deed er niet lang over om het geloof te verstoren en als het ware het Heilige Lichaam van Christus te verdelen, maar opnieuw stond de Heilige Nicolaas op de eerste rij van de kampioenen van de orthodoxie om zijn geloof te verdedigen, te midden van de verzamelde Vaders voor het eerste oecumenisch Concilie van Nicée, in 325.

Na het redden van de stad van Myra van de hongersnood verschijnend aan de kapitein van een met tarwe geladen schip; redde deze man van God drie Romeinse officieren, oneerlijk beschuldigd van een complot, van de dood door te verschijnen aan keizer Constantinus en aan
de verraderlijke prefect Avlavius. Eenmaal vrij en als dank ten opzichte van de Heilige werden de drie legerofficieren monniken.

Nog meermaals, zowel voor als na zijn dood, kwam hij wonderlijk tussenbeide om schepen en zeevarenden in nood te beschermen, daarom wordt hij vereerd als beschermer van de zeevarenden. Het is zo dat hij op een dag aan het roer van een schip verscheen dat dreigde onder te gaan in de storm om het veilig naar de haven te leiden en dat op een ander ogenblik hij een drenkeling die overboord was geslagen en die riep: «Heilige Nicolaas, kom mij redden! » ter hulp kwam en dat deze zich plots in zijn woning bevond omringd door zijn geliefden.

Tijdens lange jaren was de Heilige bisschop voor zijn gelovigen als een aanwezigheid van Christus, de vriend van de mensen en de Goede herder, hij voelde mee met het leed van de mensen, geen onrecht dat hij niet ongedaan maakte, geen onenigheid die hij niet tot bedaren bracht. Hij onderscheidde zich waar ook door zijn stralend gezicht en de vredige atmosfeer die zijn persoon uitstraalde. Wanneer hij na zoveel goede daden, in de Heer ontsliep om het Koninkrijk van de hemelen binnen te gaan, jammerden de mensen omdat ze hun herder verloren hadden en voor het verlies van hun reddende engel, maar de Engelen en de Heiligen in de hemel waren verheugd de zachte Nicolaas in hun midden te mogen ontvangen. Zijn Heilige relikwieën werden in Myra bewaard, in een kerk gebouwd ter ere van de Heilige. Elk jaar kwam een groot aantal pelgrims hulde brengen. De duivel, die niet in staat was deze postume hulde te verdragen, nam op een dag de gedaante aan van een oude arme vrouw die onder het voorwendsel dat ze de bedevaart niet kon ondernemen, aan andere pelgrims een kruik olie meegaf voor de waakvlam die constant voor het graf van de Heilige brandde; maar op de weg, verscheen de Heilige Nicolaas aan de kapitein van het schip en gebood hem de olie in zee te werpen. Zodra hij dit deed, veranderde het wateroppervlak zich in een grote draaikolk, de passagiers bedankten God omdat door de tussenkomst van zijn Heilige het Heiligdom werd gered.

Anno 1087, Myra in handen zijnde van de Saracenen, hebben de Italiaanse - normandische troepen van de Eerste Kruistocht zich meester gemaakt over de Heilige relikwieën en ze overgebracht naar Bari, in het zuiden van Italië, terwijl overal waar ze voorbij kwamen een groot aantal wonderen gebeurden (herdenking 9 mei). Het is in Bari dat ze sindsdien vereerd worden.

Heilige Nicolaas is samen met de Heilige Georges, een van de meest geliefde Heiligen bij de christelijke mensen, zowel in het Oosten als in het Westen. Ontelbaar zijn de kerken die aan hem gewijd zijn, gelovigen en plaatsen hebben zijn naam gekregen. Bijzonder aanbeden door de Russische mensen als beschermer van de oogst, wordt hij in Westen als patroonheilige van de kinderen en de leerlingen beschouwd, want volgens de legende zou hij drie kinderen opnieuw tot leven gebracht hebben nadat een wrede slager hen fijngehakte om ze in zijn paté te vermengen.

Orthodox klooster van de SS. Elie en Elisée (Roemeens patriarchaat, Frankrijk) http://www.monastere-orthodoxe.fr

Vertaling uit Frans: Edouard Ossieur